چهارشنبه, 16 ارديبهشت 1405
 
 

شماره 881 مورخ 16 اردیبهشت 1405

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

نگاهی به وضعیت «نان»؛
قوت غالب ما و اتباع در سیرجان

شهر سیرجان با مشکلی اساسی دست و پنجه نرم می‌کند: کیفیت نامطلوب نان یارانه‌ای و افزایش شلوغی نانوایی‌ها توسط اتباع خارجی، در کنار قیمت‌های فزاینده و کوچک شده‌ي اندازه نان در نانوایی‌های آزادپز. این وضعیت، طبقه متوسط و کم‌درآمد سیرجانی را در تنگنا قرار داده و این سوال اساسی را مطرح می‌کند که سرنوشت یارانه آرد و نان مردم چه می‌شود و مسوولان در قبال این بحران چه تدابیری اندیشیده‌اند؟
کیفیت پایین نان یارانه‌ای و هجوم اتباع
شهروندان سیرجانی از کیفیت پایین نان دولتی گلایه دارند. نان‌ها اغلب خشک، کم‌مایه و فاقد عطر و طعم مطلوب هستند. این موضوع، در کنار صف‌های طولانی که عمدتاً توسط اتباع خارجی تشکیل می‌شود، نارضایتی فراوانی را به وجود آورده است. بسیاری بر این باورند که سهمیه آرد یارانه‌ای که باید به دست مصرف‌کننده اصلی برسد، توسط اتباع مصرف شده و این امر، دسترسی سیرجانی‌ها به نان مطلوب را دشوارتر می‌کند. گویی یارانه اختصاص یافته به قوت لایموت مردم، سفره دیگران را پر می‌کند.
نانوایی‌های آزادپز: قیمت گزاف، کیفیت متوسط و اندازه کوچک
در مقابل، نانوایی‌های آزادپز نیز چاره کار نیستند. قیمت نان در این واحدها گران است و در مقایسه با کیفیت متوسط و اندازه کوچک شده نان‌ها، هزینه پرداختی عادلانه به نظر نمی‌رسد. شهروندان سیرجانی مجبورند برای فرار از صف‌های طولانی و کیفیت نامطلوب نان دولتی، هزینه گزافی برای نانی پرداخت کنند که نه کیفیت مثال‌زدنی دارد و نه اندازه کافی. این وضعیت، فشار مضاعفی بر معیشت خانواده‌ها وارد می‌آورد.

سکوت مسوولان و فقدان نظارت موثر
با وجود گزارش‌های متعدد مردمی و احساس نارضایتی عمومی، به نظر می‌رسد بازرسی‌ فرمانداری و مسوولان مربوطه، نتوانسته است گرهی از کار باز کند. جستجو در اخبار محلی و استانی، حاکی از برگزاری جلسات و اعلام دغدغه‌ها از سوی مسوولان است، اما در عمل، شاهد تغییر ملموسی در کیفیت و توزیع نان نیستیم. این عدم پیگیری جدی و مؤثر، این پرسش را در اذهان عمومی تقویت می‌کند که آیا مسوولان مربوطه از شدت بحران موجود اطلاع کافی دارند و یا تدابیر اتخاذ شده، صرفاً در حد رفع تکلیف است؟
اگر قوت غالب اتباع نان است، قوت غالب ما اتباع ایران هم از دیرباز نان بوده و هست. روا نیست در این شرایط کشور قوت غالب قشر متوسط و ضعیف ایرانی را دیگرانی ببرند و بخورند که اکثرشان یا به کارگری برای ثروتمندان ایرانی مشغول هستند و یا حتا شوتی سوخت و مواد مخدر و اجناس قاچاق‌اند!

 

ضمیمه این شماره