هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق...
دلنوشته ای برای استاد تکرار نشدنی موسیقی شهرمان

امین ایران نژاد پاریزی: (نوازنده و مدرس موسیقی)- امـروز، شـهر مـا در سـکوتی سـنگین و غمانگیـز فـرو رفتـه اسـت؛ سـکوتی بغضآلـود کـه نشـان از فقـدان بزرگمـردی دارد کـه سـالها بـا نـوای سـاز و طنیـن احساسـش، روح و جانمـان را جـلا مـیداد. اسـتاد «احمد انصـاری»، نغمهپـرداز مهربانیهـا و هنرمند محبـوب و دلپـاک دیارمـان، ناباورانـه از میـان مـا پـر کشـید و به ارکسـتر کائنات پیوسـت.
اسـتاد انصـاری بـرای ما تنها یـک موسـیقیدان و هنرمنـد نبود؛ او تجلـی زلالـی و صفـا بود. دلی به وسـعت آسـمان داشـت و هنرش، جوشـیده از همـان قلـب بیکینـه و پاکـی بـود کـه بـرای مـردم میتپیـد. هـر پنجـهای کـه بـر سـاز مـیزد و هـر آوایـی کـه خلق میکـرد، نـه از سـر انگشـتان، کـه از اعمـاق جانـش برمیخاسـت و بـه همیـن دلیـل، بیواسـطه بـر عمـق جـان مینشسـت. او بـا موسـیقیاش، عشـق را در کوچه پسکوچه هـای ایـن شـهر کـوک میکـرد و آرامـش را بـه دلهـای خسـته هدیـه مـیداد.
امـروز سـازها بـه گوشـهای خزیـده و در ماتـم آن دسـتهای مهربـان و چشـمهای پرمهـر به سـوگ نشسـته اند. کـوچ زودهنگام او داغـی اسـت بـر دل تمـام کسـانی کـه بـا نغمه هایـش عاشـقی کردنـد، خاطـره سـاختند و آرام گرفتنـد. امـا مـرگ، پایـان یـک هنرمنـد واقعـی نیسـت. مگـر می شـود کسـی کـه جانش بـا نتها و ملودیهـا گـره خـورده و عشـق را در قلـب هـزاران نفـر کاشـته اسـت، فرامـوش شـود؟
اسـتاد احمـد انصـاری رفـت، اما ردپـای احساسـش و طنین صدای سـازش تـا ابد در حافظه موسـیقیایی شـهر و قلبهای شکسـته ما زنده خواهـد ماند.
نامش جاودان و نوای سازش در آسمان ها طنین انداز باد...